De honderd mooiste liedjes in het Nederlands...
Les 100 plus belles chansons en Néerlandais...
woensdag 19 oktober 2016
woensdag 12 oktober 2016
Emission - Uitzending - 12 / 10 / 2016
De volledige uitzending - l'émission entière
l'Histoire Belge - Pieter Plaetevoet - Petrus Plancius
dinsdag 4 oktober 2016
boekje Wido Bourel - Kinderen van de Beeldenstorm
Alle info over het boekje van Wido Bourel waarin het volledige verhaal van Petrus Plancius staat, maar waarin je ook een aantal andere Zuid-Vlamingen terugvindt die na de Beeldenstorm op de vlucht zijn gegaan...
via deze site
Histoire Belge: Petrus Plancius
Petrus Plancius vlucht naar Nederland op de vlucht voor de
Spaanse soldaten. In 1585 komt hij aan in Amsterdam waar hij predikant wordt.
Hij hoopt nog altijd dat hij op een dag kan terugkeren naar belle en Dranouter,
maar die dag zal nooit meer komen.
Het is de periode waarin Nederland aan het begin staat van
de verovering van de zeven zeeën. Maar om de wereld met het schip te ontdekken
zijn kaarten nodig, kaarten waarop de bemanning kan betrouwen. Petrus Plancius
tekent kaarten en geeft in 1590 zijn eerste wereldkaart uit. Deze eerste kaart
wordt constant aangepast en bijgewerkt. De versie van 1592 wordt de eerste echt
betrouwbare wereldkaart.
En Petrus Plancius (of Pieter Plaetevoet) doet meer dan
alleen kaarten tekenen, hij geeft ook les aan de nieuwe bemanningen, hij leert
ze werken met de kaarten, hij leert ze afstanden berekenen. Hij leert ze ook
naar de sterren kijken om hun positie op zee te bepalen. En zo ligt een man uit
Bailleul, Dranouter aan de basis van de Verenigde OostIndische Compagnie, de
VOC die in Holland gezorgd heeft voor een enorme rijkdom, voor een gouden 17de
eeuw.
In 1622 sterft Petrus Plancius in Amsterdam. Hij
is dan een van de bekendste Hollanders.
Petrus
Plancius s’enfuit vers les Pays bas, à la fuite pour les soldats Espagnols. Il
arrive à Amsterdam en 1585 ou il reprend sa profession de pasteur. Il espère un
jour pouvoir retourner vers son pays natale, vers Dranouter et Bailleul, mais ce
jour ne viendra jamais.
C’est
l’époque que les pays bas sont au début de leur conquête des mers du monde.
Pour naviguer sur les océans, il faut des cartes, des cartes auxquelles les
navires peuvent se confier. Petrus Plancius se met à dessiner des cartes. Sa
première sera édité en 1590. Cette première carte est adaptée et transformée au
fur et au mesure. La version de 1592 est considéré comme la première carte
mondiale plus ou moins fiable.
Et Petrus
Plancius (ou Pieter Plaetevoet de son vrai nom) fait plus que seulement
dessiner des cartes, il organise des cours pour les nouveaux équipages. Il les
apprend à utiliser les cartes, il les apprend à calculer des distances. Il les
apprend à regarder les étoiles pour déterminer leur position en mer. Et c’est
ainsi qu’un homme d’origine de Dranouter, Bailleul est à la base de la
Verenigde Oostindische Compagnie, la VOC (la compagnie Néerlandaise des Indes
Orientales), la compagnie qui a fait des Pays Bas pendant le 17ième
siècle le plus riche pays du monde.
En 1622 Petrus Plancius meurt à Amsterdam. Il
est – à ce moment – un des hollandais les plus connus. donderdag 22 september 2016
Emission - Uitzending 21/09/2016
De volledige uitzending - l'émission entière
Le Vocabulaire - Wat hebben wij vandaag geleerd?
l'Histoire Belge - Tijl Uylenspiegel
woensdag 21 september 2016
Histoire Belge: Tijl Uylenspiegel en de vette soep
Tijl
Uilenspiegel en de vette soep
Tijl had werk gevonden als knecht. Eens
was zijn baas naar de markt gegaan en had daar van een boer hout gekocht. Hij
liep even naar huis en zei tegen Tijl: "Straks komt er een boer met een
brandhout, zeg dat hij het hout in de schuur legt. Het is al betaald, maar ik
heb de boer ook nog een kom vette soep beloofd; jij kookt die soep en als de
boer het hout in de schuur heeft gelegd, dan laat je hem zo veel soep eten als
hij kan. Ja - baas; ik begin er direct aan. Maar wat moet ik er in doen, in de
soep?"
"Wel, je kijkt in de kast, er is van alles in huis, genoeg om een heerlijk soepie klaar te maken."
"Wel, je kijkt in de kast, er is van alles in huis, genoeg om een heerlijk soepie klaar te maken."
Tijl kookt water en werpt er van alles in… een flinke portie erwten, wat fijngesneden uien, een paar brokken vlees, wat sneden brood en een handvol zout. En dat liet hij maar flink koken. "Het wordt een fijn soepje," dacht hij, "alleen nog wat mager, er moet vet bij, of boter." Hij zocht in alle kasten, en keek overal in de kelder, maar nergens vond hij boter of vet.
Ondertussen was de boer met het hout gekomen en zei: "O, ik ruik mijn soep al. Nou jong, ik heb veel goesting, hoor."
"Ja, de baas heeft me gezegd, dat ik voor een goede soep moest zorgen," zei Tijl.
Terwijl de boer het hout naar de schuur droeg, bleef Tijl maar zoeken naar vet, maar hij vond het niet. Toen kreeg hij ineens een ingeving: hij nam de pot met schoenvet, waarmee de schoenen moeten worden ingewreven om het leer soepel te houden. Hij deed daarvan een paar flinke scheuten in de soep. De boer zette zich aan tafel en schrokte het ene bord soep na het andere naar binnen. Geen druppel liet hij over, het vet druppelde langs z'n kin.
Net stond de boer op, voldaan over z'n dikke buik strijkend, toen de baas binnenkwam. "Wel," vroeg-t-ie, "heeft de soep een beetje gesmaakt?"
"Hij was heel goed," zei de boer, "alleen, hij heeft zo'n rare nasmaak, hoe zal ik het zeggen... hij smaakt naar nieuwe schoenen, zou 'k zeggen."
Tijl Uilenspiegel et la bonne soupe bien grasse
Tijl avait
trouvé du boulot comme servant, valet de ferme. Un jour son patron était au
marché et il y avait acheté du bois. Il entre vite à la maison et dit à Tijl: "Le
fermier va venir tout de suite avec du bois pour le feu, dis-lui de mettre le
bois dans la grange. Tout est payé, mais j’ai promis au fermier que j’allais
lui offrir une bonne soupe bien gras. Tu dois donc lui faire une soupe et quand
il aura fini de mettre tout le bois dans la grange, tu lui fais manger autant
de soupe qu’il voudra.
Oui, patron,
disait Tijl, je commence tout de suite. Mais que dois-je mettre dans cette
soupe?
Eh bien, tu regardes
dans l’armoire, il y a de tout dans la maison, assez pour en faire une bonne
soupe.
Tijl fait
bouillir l’eau et jette plein de choses dedans… un bonne portion de petit
poids, des oignons coupé en fine lamelles, quelque morceaux de viande, quelques
tranches de pain, une main de sel. Et puis il laissa bouillir tout ça bien
fort. “Ce sera une bonne soupe”, pensait-il “mais un peu maigre… il faudrait
ajouter de la graisse, ou du beurre.” Et il cherche dans toutes les armoires et
regarde partout dans la cave, mais nul part trouvait-il du beurre ou de la
graisse.
Entre temps, le
fermier était là avec le bois et disait: “oh je sens déjà ma bonne soupe. Eh bien,
j’ai vraiment envie tu sais…
Oui, disait
Tijl, mon patron m’a dit de faire une vraie bonne soupe…
Et pendant que
le fermier porte le bois dans la grange, Tijl continue à chercher la graisse,
mais il ne la trouvait pas. Et puis tout à coup il eut une idée. Il prend le
pot de graisse de chaussure, la graisse qu’il faut mettre sur les chaussures en
cuir pour les rendre bien souple. Il met quelques bonnes goutes dans la soupe.
Le fermier se met à table et commence à boire une soupe après l’autre. Il n’en
laissa pas une goutte. La graisse coule de son menton.
Le fermier se lève, il se frotte le ventre, quand le patron entre. .. eh bien, elle vous a gouté cette soupe?”
"Une merveille," disait le fermier, "mais, el a un étrange arrière-gout, elle goute – comment dirai-je – elle goute comme des nouvelles chaussures… je dirais.
dinsdag 6 september 2016
è kluchtje over e Kortrikzaan, en Ieperlink en è Poperingenoare
Kluchtje
E Kortrikzaan, en Ieperlink en è
Poperingenoare komen op è dag de geest tegen, de geest van Ali Baba die leeft
in een flesche.
Zegt die geest… ‘ik kun junder ’t
eeuwig en t gelukkig joenk leven geven, moar, up één condietje… up één
voorwaarde
Je meugt etwot in ’t water van
joen stad smieten en anket nie weere vinden, toen krieg je t eeuwig en t
gelukkig leven, moar…
Anket wel were vinden, goa je gie
direct ter plekke dooad… verstoaj-t?
Den Kortrikzan begint, en e smit
ze dink in de Leie.
En de geest duukt der achter en
twi seconden loater komt’n were boven met è tote pik, è tandestoker in zijn
handen… en de Kortrikzaan is ter plekke doad gegaan.
En den Ieperlink smiet zijn dink
in de vesten, en de geest zoekt en zoekt, en vindt achter euren in dat vuul sop
die kopspelle en bringt em boven… Den Ieperlink valt doad onder de Rieselpoorte
…
En toen is ’t den toer van de Poperingenaore,
ne smiet zien dink in de vleterbeke en wandelt up zien duuzende gemak naar
huus. De geest dukt de Vleterbeke in en zoekt, en zoekt, è dag en è nacht, è
nacht en è dag, è weke è vjiertien dagen è moand en uitendelik gift de geest
het op… potverdikke dat e nu nog nooit gebeurd… wuk ej je gie doar in e smeten?
Ewel zegt de Poperingenaore, e we
geweune e bruustablette ….
Blague
Un habitant de Courtrai (een Kortrijkzaan), un habitant d’Ypres (een
Ieperling) et un habitant de Poperinge (een Poperingenaore)rencontrent un jour
un esprit, c’est l’esprit d’Ali Baba qui vit dans une bouteille.
L’esprit leur dit : je peux vous offrir la vie éternelles, heureuse
et jeune, mais il y a une condition…
Tu peux jeter dans l’eau de ta ville quelque chose que tu choisis et
puis si je ne parviens pas à retrouver ce que vous avez jeté, tu auras la vie éternelles,
jeune et heureuse.
Mais, si je parviens à retrouver votre objet, tu meurs sur place…
Le ‘Kortrikzaan’ commence, il jette un truc dans la Lys.
L’esprit plonge et au bout de deux secondes il remonte avec un cure dent
dans ses mains. Le Kortrikzaan meurt sur place.
Alors l’Ieperlink jette son truc dans l’eau des remparts, l’esprit
plonge et cherche et cherche, et au bout de quelques heures dans l’eau il
remonte avec une épingle… le Ieperlink meurt sous la porte de Lille.
Et alors, le Poperingenoare son tour. Il jette son truc dans le
Vleterbeke et puis il retourne à son aise vers sa maison. L’esprit plonge dans
le Vleterbeke et cherche, cherche et cherche, une journée une nuit, encore une
nuit et une journée, une semaine, une quinzaine, un mois et puis l’esprit abandonne…
ça alors, dit-il, cela ne m’est jamais arrivé. Que-est-ce que tu as bien pu jeter
dans l’eau de ta ville…
Eh ben, bien simple, disait le Poperingenaore, c’est un comprimé
effervescent…
Abonneren op:
Posts (Atom)







